2nd Page “รู้สึกอยากติดตามไปจนจบ” ถามนักพากย์ อาซามิ เซโตะ ถึงความประทับใจต่อ Rascal Does Not Dream of a Dear Friend | นักพากย์

——ในภาคนี้ซีรีส์ เรื่องฝันปั่นป่วยของผม มาถึงตอนจบ ซาคุตะ ที่เปลี่ยนจากนักเรียนมัธยมปลายมาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยก็ค่อยๆ เติบโตเป็นผู้ใหญ่ ขณะเดียวกันผู้ชมรุ่นใหม่ที่ติดตามมาแบบเรียลไทม์ก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่ไปด้วย รู้สึกว่าตลอดทั้งซีรีส์ เรื่องฝันปั่นป่วยของผม เป็นผลงานที่เข้าใจความรู้สึกของนักเรียนมัธยมปลายและนักศึกษามหาวิทยาลัยเป็นอย่างมาก จึงอยากถามว่า “การเป็นผู้ใหญ่” ในมุมมองของ อาซามิ เซโตะ คืออะไร

อาซามิ เซโตะ：สิ่งที่ซีรีส์ เรื่องฝันปั่นป่วยของผม ถ่ายทอดก็เป็นคำตอบที่ถูกต้องอย่างหนึ่ง แต่ก็รู้สึกว่าไม่ได้มีเพียงเท่านั้น ฉันลองคิดดูอย่างจริงจัง เช่น เรื่องง่ายๆ อย่างการทำงานหาเงินก็เป็นการเป็นผู้ใหญ่อย่างหนึ่ง และนั่นคือการทำอะไรบางอย่างให้ผู้อื่นจนเป็นประโยชน์ (เพราะได้รับค่าตอบแทน) ซึ่งเพื่อให้ทำได้ก็ต้องคิดถึงว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไร ทุกอย่างเชื่อมโยงต่อกันไปเรื่อยๆ

การเป็นผู้ใหญ่ การลงมือทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งนั้นเชื่อมโยงกันไปเรื่อยๆ เหมือนเส้นเชือกแบบนี้ จึงรู้สึกอีกครั้งว่ายากที่จะสรุปเป็นคำเดียว ถ้าต้องอธิบายให้ใครฟังเอง ก็คงค่อยๆ คลายเชือกออกทีละเส้น

——การลงมือทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งโดยคิดอย่างรอบคอบไปถึงว่าใครจะรู้สึกอย่างไร น่าจะเป็นลักษณะของการเป็นผู้ใหญ่

อาซามิ เซโตะ：เช่น ถ้าตัวฉันในตอนนั้นคิดว่า “การเป็นผู้ใหญ่คือการมองเห็นคนรอบข้าง ไม่ใช่แค่เรื่องของตัวเอง” ก็ต้องตอบคำถามว่า ทำไมล่ะ ไปพร้อมกัน แล้วเชื่อมต่อไปว่า “เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่ดี” “เพราะควรให้อีกฝ่ายเข้าใจความคิดเห็นของเราด้วย และการอดทนก็ไม่ได้เป็นเรื่องดีเสมอไป” …… รู้สึกว่าสรุปเป็นคำเดียวได้ยากจริงๆ แต่ถ้ารวมทุกอย่างเข้าด้วยกัน ก็น่าจะเป็นความซื่อตรงที่เปี่ยมด้วยความเห็นอกเห็นใจ (ที่มีอยู่ในตัว)

——ในฐานะผู้ใหญ่อยู่แล้ว นี่ก็เป็นสิ่งที่อยากจดจำไว้เช่นกัน ขอบคุณมาก!